day 177 | patawee

Liberal Arts Time
ไปดูมาแล้ว ที่เฮ้าส์
ชอบหนังเรื่องนี้มาก
เข้าใจหัวอกของเด็กอักษรศาสตร์ ศิลปศาสตร์ มนุษย์ศาสตร์ได้เป็นอย่างดี

นี่แหละโลกของเรา
โลกของหนังสือ การคุยกันเรื่องความคิดความรู้สึกหรือเรื่องนามธรรมล้วนๆได้โดยเป็นปกติ
ชอบที่พระเอกบอกเด็กหนุ่มคนนั้นว่า
จงภูมิใจที่ได้เรียนที่นี่ ที่คณะนี้เถอะพ่อหนุ่ม
ที่นี่เป็นที่เดียวที่เธอจะบอกใครต่อใครได้ว่าเธอเป็นกวีโดยไม่โดนชกหน้านะ

ชอบที่พระเอกบอกให้น้องนางเอกเตรียมใจไว้สำหรับโลกหลังเรียนจบ
ที่จะต่างจากสภาพสังคมอุดมปัญญาในมหาลัยอย่างสิ้นเชิงด้วย
นางเอกบอกว่าต้องเริ่มปรับตัวตั้งแต่วันนี้งั้นสิ
พระเอกบอกว่า ปล่อยให้มันเป็นไปก็พอ ทำนองนั้น

ชอบทุกสิ่งทุกอย่าง
หนังเนิบช้าไปหน่อย แต่มันก็ทำให้เราได้ซึมซับ
ได้ละเลียดอารมณ์อะไรเยอะแยะ

ชอบครูวรรณคดีอังกฤษด้วย
ที่พระเอกถามว่าการอ่านวรรณคดีไม่ช่วยให้ครูมีความสุขหรือรื่นรมย์เลยเหรอ
ครูบอกว่าเธอเข้าใจผิด ยิ่งอยู่กับมันยิ่งเข้าใจชีวิต ยิ่งหดหู่
แถมพวกนักเขียนที่เขียนวรรณคดีขึ้นมาเนี่ยมีชีวิตที่ทุกข์ทนหม่นเศร้าจะตาย
ครูบอกอีกว่า ทางที่ดีเธอควรหาเกราะไว้ให้หัวใจของเธอ อย่าอ่อนไหวเราะบาง sentimental
ก่อนกลับพระเอกก็บอกว่า ถ้าหัวใจของผมมัน sentimental ครูเองก็ต้องรับผิดชอบด้วย
เพราะครูเป็นคนแนะให้ผมได้รู้จักวรรณคดีพวกนี้
โอ๊ย ชอบมาก ชอบตอนพระเอกถามด้วยว่าครูดูไม่มีความสุขเลย ครูเป็นอะไร
แล้วครูบอกว่า just life happens อื้ม จริงของครู

เก๋มาก ชอบสาวเจ้าของร้านหนังสือด้วย
ที่บอกว่าเธอรักหนังสือ ชอบอ่านหนังสือมาก
ความรักของเธอรุนแรงกระทั่งเธอรักต้นไม้ด้วย
เพราะรู้ว่าต้นไม้ใช้ผลิตหนังสือ

เก๋ ชอบมาก ดีใจที่ตัดสินใจไปดู :)