day 69 | rungkarn

-ภาพถ่ายจากเมื่อวานช่วงห้าโมงเย็นและใกล้ค่ำ-

เมื่อวาน,

หลังจากที่พี่ทำงานเสร็จกลับมา ประมาณเกือบสิบเอ็ดโมง

อาบน้ำแต่งตัวไปตลาด กะจะไปเดินดูและซื้อสติ๊กเกอร์ติดเฟอร์นิเจอร์

เล็กๆ น้อยๆ เพราะคิดว่าของเริ่มเป็นที่รู้จักตลาดนัดใหญ่แบบนี้คงไม่พลาด

แต่แล้วก็ไม่มี เดินวนทั่วตลาด ฉุกคิดอยู่ว่าตัวเองเหมาะกับการเดินคนเดียวจริงๆ 

ก่อนออกจากบ้านหลานตัวแสบเดินตามต้อยๆ ปากบอกไปด้วยๆ

แต่ไม่ได้งอแง อารมณ์อยากกวนเพราะยิ้มทะเล้นที่ส่งมาเรื่อยๆ

พอออกจากบ้านเท่านั้นแหละ เห็นวิ่งปรื๊ดแว่บหาย

ดูอีกที เอารองเท้าแตะคู่ที่อาจะใส่ ไปทิ้งถังขยะ

ตัวแค่นี้ อายุแค่นี้ พฤติกรรมชอบแกล้งคนอื่นขนาดนี้แล้ว

แสบ!

วันนี้ตอนเช้า,

ได้เจอสบตากันที่หน้าประตู

อาเดินแบบคนหมดแรงเพราะฤทธิ์หวัด

สักพักเบรกเพราะหลานกำลังเดินเข้ามาหา

หลานก็เบรกเลยไม่ได้ปะทะกอดขาเหมือนวันก่อนๆ 

อาถอนหายใจนิดหน่อย ในใจพูด 'เด็กคนนี้อีกแล้ว'

ส่วนเด็กตรงหน้า ทำหน้าทำตายื่นปากจู่ให้น่าเอ็นดู

ถ้าพูดออกมาคงจะเป็นประโยค 'อย่าเบื่อเค้าเลยตัวเอง'

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แล้วอาก็เดินแยกไปในครัวไปดูพี่ฟ้าทะลายโจรว่าได้ืีที่หรือยัง

...

วันนี้บันทึกแปลกๆ ไม่มีอะไรในหัวเลย

พิมพ์ช้า พิมพ์ฺแล้วลบ งงๆ มึนจากหวัด

ตั้งใจว่าเดี๋ยวปิดเว็บบล็อคแล้วจะดูภาพการเดินทางของแจในเฟซบุ๊ค

เมื่อคืนดูภาพรวมแล้วรู้สึกชอบบรรยากาศของภาพ สารคดีมีชีวิตเสมอ

กระตุกใจตรงที่ภาพรถเมล์ เพราะวันก่อนคิดอยู่ในใจถึงปาดังเบซาร์

น้องหวายดูหนังแล้วอยากมาปาดังเบซาร์

คิดว่าแจคงสนใจอยู่เหมือนกัน

เสน่ห์แรกที่มองเห็นคือรถเมล์แดง เส้นทางหาดใหญ่-ปาดังเบซาร์

นั่งบ่อย ตีนผีเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ 

เอ้อ อยากไปเดินถ่ายรูปเล่นเรื่อยเปื่อย

วันไหนก็วันนั้นนะ ถ้ามีอยู่ในหัวแล้วลงมือทำไม่ยาก

อยู่ที่ว่าจะขี้เกียจน้อยหรือมากเท่านั้นเอง :P

วันนี้ไม่มีอะไรมาก

จะไล่ดูรูปของแจเสร็จ แล้วจะกินข้าวเช้า

ทำเค้กวันเกิดออเดอร์ของวันนี้ แล้วคงนอนให้อิ่ม

ก่อนหน้านี้มีแพลนจะไปถ่ายรูปเล่นที่สงขลากับเพื่อน

เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยม.ปลาย ทำงานกรรมการนักเรียนด้วยกัน

เพื่อนที่ชอบอะไรคล้ายกัน ขำเมื่อก่อนตอนนั่งประชุมนั่งวาดรูปเล่นกัน

ตกลงแล้วว่าจะไป แต่วันก่อนออเดอร์ขนมมาเลยรับไว้ก่อน

บอกเพื่อน เพื่อนบอกไม่เป็นไร.

มีแพลนใหม่ด้วย จะไปเดินป่ากัน :)

นี่แหละชีวิต ความจำเป็นมันต้องมาก่อน

แต่บางทีมันก็ขึ้นอยู่กับจังหวะเวลาและความสบายใจของตัวเองอยู่เหมือนกัน

จะไปเร็วไปช้า ก็ได้ไปอยู่ดี ในเมื่อหัวใจมันต้องการซะอย่าง!

พรุ่งนี้หวัดต้องหาย..นะ!, ๐๘.๐๓ น.