day 69 | kunjair

"คือผมเป็นคนเมืองนะ ผมเป็นคนกรุงเทพฯอย่างแท้จริง

แล้วความเป็นคนกรุงเทพฯของผมมันเต็มมาก

เต็มจนแบบผมเชื่อว่าคนหลายคนพยายามหาบ้านนอกเป็นของตนเอง"

ถ้าคุณไม่ใช่คนเมืองจริงๆ คุณคงไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอก

เราเป็นคนเมือง เป็นคนเมืองอย่างแท้จริงอย่างที่พี่เล่บอกนั่นแหละ

เราเข้าใจความรู้สึกนี้ดีมากๆ ความรู้สึกที่หวังว่าจะมีบ้านนอกเป็นของตนเอง

ไม่ใช่สถานพักตากอากาศเพื่อหลบหนีความวุ่นวายชั่วครั้งคราว

แต่เป็นสถานที่พักกายและใจเมื่อถึงวันเวลาที่เหมาะสม

ที่เราสามารถปล่อยวางความเป็นคนเมืองอย่างสมบูรณ์

ถึงแม้ว่ากรุงเทพฯจะไม่มีท้องทะเลสีคราม

ถึงแม้ว่ากรุงเทพฯจะไม่มีเหล่าภูเขาสีเขียว

ถึงแม้กรุงเทพฯจะไม่มีอากาศดีๆ ให้สูดดม

เราก็รักกรุงเทพฯ นะ เรายังคงยืนยังในความจริงข้อนี้

เป็นเมืองที่เรารักด้วยความบริสุทธิ์ใจ

อีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เรารักกรุงเทพฯมากขึ้น

คือการที่เราได้เรียนรู้จากการมีเพื่อนเป็นคนต่างจังหวัด

ว่าแท้ที่จริงแล้วสังคมครอบครัวในเมืองดูใสสะอาดกว่าเยอะ

อาจเป็นเพราะการมีสภาพเป็นครอบครัวเดี่ยว

ปัญหาการนินทาว่าร้ายเลยมีให้เห็นไม่มากนัก

ซึ่งเป็นเรื่องที่งดงามอย่างแท้จริง

...

มีคนไม่มากนักที่ไม่รู้จักเรย์ แมคโดนัลล์

มีคนไม่มากนักที่รู้จักเปเล่ คริสโตเฟอร์ วอชิงตัน

มีคนไม่มากนักที่ไม่รู้ว่าพี่เรย์เป็นเพื่อนสนิทกับชาคริต

มีคนไม่มากนักที่รู้ว่าพี่เรย์สนิทกับพี่เล่มากกว่านั้น

หากทุกคนเปรียบพี่เรย์เป็นนักเดินทาง

เราว่าพี่เล่ก็คงไม่ต่างอะไรจากคำๆ นั้น

เผลอๆ จะดูจริงจังกับการเดินทางกว่าพี่เรย์เสียอีก

พี่เรย์มีตัวตนอยู่หน้ากล้อง

พี่เล่มีตัวตนอยู่หลังกล้อง

แค่นั้นเอง

สำหรับเรา,

พี่เล่ทำให้เราหันมาสนใจศิลปะภาพเคลื่อนไหว

ทำให้เราศึกษาค้นคว้าการตัดไฟล์วีดีโอ

ทำให้เราเริ่มพาตัวเองเข้าไปมีส่วนร่วม

ในการถ่ายทำสารคดีสำนึกรักบ้านเกิดของเพื่อน

ทำให้เราอยากจะผลิตสารคดีเดินทางเป็นของตัวเองสักครั้ง

นอกจาก will smith แล้ว

พี่เล่เป็นผู้ชายผิวสีที่เราหลงรักทั้งความคิดและตัวตน

kunjair