day 52 | kunjair

ถึงน้องหวาย น้องมุ่ย และแอ๊ะ


อยากให้รู้ว่าที่เดินออกจากการสนทนาในวันนี้
ไม่ใช่ไม่ไตร่ตรอง หากเป็นความคิดที่เข้ามาสะกิดหลายวันแล้ว
เรามีเหตุผลบางอย่างซึ่งพัวพันเกี่ยวเนื่องกับความคิดและจิตใจ
เรายังคงดำรงอยู่ในภาวะไร้สติอย่างต่อเนื่อง
คลับคล้ายว่าจะเป็นหนังสั้นขนาดยาว
ไม่ใช่สปอตโฆษณาหนึ่งนาทีครึ่งอย่างที่เคยคาดคิด


ในวันที่ตัวและใจอ่อนแอไร้กำลัง
เรายังไม่พร้อมที่จะรับรู้และทำความเข้าใจ
กับสรรพสิ่งที่ต่างออกไปจากความคิดและการกระทำที่เราเป็น


ขอโทษหากทำให้ตกใจ กังวลใจ หรือรู้สึกไม่ดี
แต่สัญญาว่าเมื่อใจรู้ตัว และเมื่อตัวเข้าใจ
เราจะเดินไปเคาะประตูก๊อกๆ ขอเข้าห้องอีกครั้ง
...



นวนิยายไม่ใช่ประเภทหนังสือที่เราโปรดปราน
แต่งานเขียนหลายๆ เรื่องของ nicholas sparks
ยังคงตรีงอยู่ในความทรงจำ


the last song เป็นอีกผลงานจากปลายปากกาของผู้ชายคนนี้
เราชอบโครงเรื่องที่หากดูผิวเผินแล้วอาจตีความว่าเป็นนวนิยายรักวัยรุ่น
หากแท้ที่จริงมันเป็นนวนิยายที่สอดแทรกเรื่องราวที่เราสามารถพบเห็นกันในสังคม
การเติบโตมาในเมืองใหญ่กับครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบ
ความรัก ความเข้าใจที่ดำเนินไปบนเส้นทางขนาน ไม่พาดผ่านตัดกันเสียที


ประโยคที่ยังคงเวียนวนอยู่ในใจเราเสมอคือประโยคที่ steve พูดว่า
"sometimes you have to be apart from the people you love,
but that doesn't make you love them any less.
sometimes it makes you love them more."


เราว่ามันอธิบายความรู้สึกของเราได้ดีเลยทีเดียว
...



เรายังคงหัวเราะ ใช้ชีวิตสนุกสนาน และมีความสุขได้ในทุกๆ วัน
แม้มันอาจจะเป็นวันที่ไม่น่าจะมีแม้แต่รอยยิ้ม
นี่คงเป็นข้อดีของเรา
นี่คงเป็นความโชคดีของเรา




kunjair