day 51 | rungkarn

''..อาจเป็นใครสักคน ที่พอรู้ใจ ที่จะพร้อมก้าวไปด้วยกัน

และใครคนนั้น หวังสักวันคงเจอ..''

มีไม่กี่เช้า ที่ตื่นมา มองสิ่งรอบกายแล้วนึกถึงเพลงนี้

วันนี้ขอโดดงานที่ต้องช่วยพี่ เพื่อทำขนม มีออเดอร์แบบด่วนมาก มาแต่เช้า 

เพราะมาจากลูกค้าคนสำคัญด้วย เลยไม่อยากเลี่ยง 

ทำขนมเสร็จ ไปส่งขนม กลับมาเก็บเช็ดล้าง

เปิดเพลงในมือถือ ใส่หูฟัง แล้วมันก็รันเข้าเพลงนี้

ฟังแล้วไม่เหงา แต่รู้สึกอิ่มสบายไปกับเพลง

คงเพราะฉันไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตตอนนี้มันขาดใครสักคน

แต่ถ้ามีขึ้นมา ก็ดีแน่นอน หากคนๆ นั้นจะเป็นคนที่พูดคุยกับฉันได้ถูกคอ

ในเรื่องที่สนใจไปในทางเดียวกัน แบ่งปันความรู้สึกที่มีให้กัน แบบเท่าๆ กันได้

อะไรแบบนี้มันต้องเจอ ศึกษา และเรียนรู้กัน มันถึงจะชี้วัดออกมาเป็นความรู้สึกได้

ว่าจะอึดอัดใจหรือสบายใจ จะหยุดหรือจะต่อไปดี

สำหรับฉัน มันเป็นความจริงมาก พี่มีนเคยบอกไว้ว่า

ชีวิตเรามันสมบูรณ์อยู่แล้ว ไม่ได้ขาดอะไรเลย

ใช่ ฉันเห็นด้วย อย่างเช่นที่เป็นอยู่นี้ ฉันเองไม่ได้รู้สึกว่าขาดอะไรเลยแม้แต่น้อย

ถ้ามีใครสักคนในแบบคนรักดูแลเอาใจใส่ ฉันก็คงรู้สึกได้ในแบบเพื่อนพี่น้อง

ที่พร้อมจะอยู่เคียงกันไปเสมอ..แบบนั้นเอง

เพียงแต่วันนี้ยังไม่มี..

ฉันไม่แน่ใจว่า ตัวเองมีความหวังในเรื่องจะเจอใครสักคนแบบนี้หรือเปล่า

ส่วนความรู้สึกที่อยากมีใครสักคนที่เดินเคียงกันไปจนแก่งั่กนั่นน่ะ มีนะ อยากมี

แต่วันนี้ยังเดินไหว วิ่งได้ มีแรงมีพลัง อยากจะทำอะไรอีกหลายอย่างเยอะแยะ

อยู่ตัวคนเดียวมันเลยรู้สึกสบายอยู่แล้ว 

สักวันหนึ่ง ที่ฉันเจอปัญหาหนักหน่วงขึ้นมา

วันนั้นฉันอาจจะโหยหาใครสักคนขึ้นมาจริงๆ ก็เป็นได้..เนอะ :)

ราตรีสวัสดิ์, ๒๓.๓๓ น.