day 221 | rungkarn

กลับมาตั้งแต่เมื่อวาน
ยังมีความรู้สึกอยากนอนอยู่เลย
แล้วน้าก็มีทริปยั่วยวนใจในเดือนหน้ามาล่้อกันอีกแล้ว
จะรอดมั้ยล่ะนี่

พรุ่งนี้จะเข้าไปหาเบิร์ดที่มอ. จะเข้าไปคุยเรื่องออกแบบงาน
แล้วเบิร์ดก็ชวนสูดอากาศที่น้ำตกตั้งแต่เช้าวันอาทิตย์
เสาร์อาทิตย์นี้คาดว่าได้ทั้งงานและเที่ยวเล่น

เมื่อคืนเห็นสายไม่ได้รับ
โทรกลับก็เบาใจที่ว่าเป็นเรื่องออเดอร์ขนม
ยอมรับว่าโล่งใจมากที่สุด

ความผิดพลาดวันนั้นตามหลอกหลอน
กังวลทุกคืนก่อนที่จะหลับตาลงได้
หรือต้องคิดและพิจารณาให้ดีจริงๆ ซะแล้ว
ว่าตัวเองสามารถทำสองอย่างควบคู่กันไปได้จริงๆ น่ะหรือ

บางที ชีวิตมันเพิ่งเริ่มต้นก็ได้นะ
การเริ่มต้นเลยไม่แปลกที่จะล้มลุกคลุกคลาน
ใช้ชีวิตสิบวัน ล้มไปเสียเก้าวัน เราก็จะไม่เสียใจ

อย่างน้อย ให้ที่ใจมันมีภูมิคุ้มกัน
ให้ชีวิตมันได้รู้จักหลบหลีกเลี่ยงในหนทางข้างหน้าได้
คุ้มที่สุดแล้ว

รู้ว่าทางข้างหน้ามันต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้น
แต่บ่อยหนก็ไม่รู้สึกกลัว ไม่รู้จะต้องกลัวอะไรด้วยล่ะมั้ง
เพราะความสุขง่ายๆ หาได้ไม่ยากเลย

หรือไม่ ที่พูดถึงได้แบบนี้
เพราะกำลังข่มความกลัวในตัวเองอยู่ก็เป็นได้ ฮ่าๆ



กลื่นฝนโชยมาแตะจมูกแล้ว
นี่แหละที่ปรารถนาในเวลาแบบนี้

๒๒ มีนาคม ๒๕๕๖, ๑๕.๒๑ น.