day 219 | rungkarn

เมื่อวานนั่งกินข้าวกับน้าๆ และน้องๆ
มาดูมือถืออีกที ลูกค้าโทรมาแปดสาย
ปลีกตัวโทรหา แล้วไฟล์ภาพก็มีปัญหาจริงๆ

ทีแรกไม่คิดว่าจะอัดขยายใหญ่ขนาดนั้น
แต่มันไม่สมบูรณ์แบบที่ไฟล์ภาพที่เขาเลือกอยู่แล้ว
ถูกรางวัลที่หนึ่ง โดนภาพนั้นเต็มๆ และเราก็ผิดอย่างยอมรับโดยดี

พอเราบอกอยู่ต่างจังหวัด
กลับอีกทีวันศุกร์ ซึ่งเป็นวันจัดงานของเขาพอดี
ทางนั้นก็บอกจะแก้ปัญหาด้วยการเลือกรูปอื่นแทน

เราชั่งใจตั้งแต่ตัดสินใจมาแล้ว
การรอสามวัน ให้เขาเป็นฝ่ายโทรมาบอกว่าอัดขยายแล้วมีปัญหาหรือเปล่า
เพราะวันที่ส่งงานก็สั่งไว้มีปัญหาอะไรให้โทรบอกได้่

วันที่่ตัดสินใจมาสุราษฎร์ เลยเป็นช่วงที่คิดว่า
เขาไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเพราะเงียบไม่มีติดต่อเลย
มาติดต่อเอาวันที่เราไม่อยู่กับงาน และไม่ได้เอางานติดตัวมาด้วย

กลับมานั่งที่โต๊ะ แบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
แต่ก็ปล่อยเพราะทำอะไรไม่ได้
ให้เรากลับไปแบบด่วนทันทีเพื่อส่งเราก็ไม่ทำแล้วล่ะ
แต่เราจะเก็บไว้เป็นความผิดพลาดที่หนักมากสำหรับวันนี้
เก็บเตือนใจเอาไว้แก้ไขในครั้งต่อไป

คืนที่ผ่านมา กระวนกระวายกว่าจะนอนหลับลง
นั่นก็มากพอแล้ว
ตอนนี้เราควรปล่อย มันก็เป็นเช่นนั้นเอง

อีกแง่นึง เราคงดูเหลวไหลมากเลย
แต่ ณ ตอนนี้เราอยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่า
เราทำเต็มที่แล้ว



๒๐ มีนาคม ๒๕๕๖, ๒๐.๔๒ น.