day 200 | rungkarn

กุมภาพันธ์ ผ่านพ้นฉันไปเสียที
รู้สึกน้อยใจในช่วงเดือนแสนรักที่ผ่านมา
มีทั้งเรื่องให้เจ็บตัวและเจ็บใจ
มีความไม่สบายกายไม่สบายใจรุมทึ้งฉัน

แต่หากฉันเป็นฉันในเมื่อก่อน
คงไม่หนักแน่นพอที่จะอยู่เฉยๆ ให้เรื่องที่มันไม่มีสาระใจความผ่านฉันไป
เพราะอาจต้องต่อยตีตัวเอง งงหรือไม่ก็สงสัยจมจ่อมให้เจ็บหนักเข้าไปอีก

ฉันเป็นฉันในวันนี้
จึงใช้เหตุผลและนิ่งขึ้นได้มาก
อะไรที่เป็นปัญหาแล้วร้อนรนหัวใจ
ก็ให้รู้สึกแค่เบาบาง แล้วแก้ปัญหา เดินหน้าต่อได้ในที่สุด

มันคงดี ถ้าฉันเป็นคนจมปลักไม่เป็นเสียแล้ว
คืนวันที่รู้สึกสับสนเหลือเกินก่อนจะสิ้นกุมภาพันธ์
ฉันบันทึกในสมุดไดอารี่ อยากจะระบายด้วยการร้องไห้มาก
แต่ดูเหมือนวิธีนี้ฉันใช้ไม่ได้อีกแล้ว

เมื่อก่อนอาจมีน้ำตาบ่อย
นิดหน่อยก็น้ำตาหยดไหลร่วงจากตา
แต่เดี๋ยวนี้ ถึงจะหนักข้างในมากแค่ไหน
ทำได้มากที่สุดแค่เก็บตัวเงียบสักครู่ ถอนลมหายใจหนักและบ่อย
พอใจแล้วก็เงยหน้าขึ้นยอมรับความจริง

มันเป็นเรื่องที่ดีมาก ทั้งที่ไม่รู้ว่าฉันสูญเสียความเป็นตัวเองไปแล้วหรือยัง
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นสัญญาณที่ทำให้รู้ว่า
ฉันพร้อมที่จะรับผิดชอบและไม่ฟูมฟายต่อมัน
จะโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่หรือเปล่าอันนี้ไม่ทราบ
ถ้าความรับผิดชอบจะส่งผลให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี
มันก็ดีมากแล้วสำหรับฉัน

ท้อแท้หรือล้มอีกสักกี่ครั้ง..ยังไงก็ไม่เป็นไร



๐๑ มีนาคม ๒๕๕๖, ๑๕.๓๐ น.