day 260 | patawee

๑. พี่ดำ
เราไปคุยกับพี่ดำแล้ว
คุยอย่างตรงไปตรงมา
อย่างไม่มีอะไรปิดบัง
พี่ดำรั้ง
เสนอแนะให้อยู่ยาวไปจนปีหน้า
ขอเวลาให้พี่ดำหาคนใหม่มาแทนได้
ส่วนเราก็จัดเวลาให้ดี ให้เตรียมตัวเรื่องเรียนได้
แต่ก็ยังทำงานไปพร้อมกันได้
จากนั้นปลายปีจึงค่อยลัดฟ้าไปไกล

๒. พี่พงศ์
คุยกับพี่ดำเสร็จราวหกโมง
เดินกลับบ้านพร้อมพี่พงศ์
ชักชวนกันเดินจากราชดำเนินมาจนถึงพาต้า
ได้คุยกันหลายอย่าง
พร้อมคำแนะนำของพี่พงศ์ที่ว่า
ชีวิตเป็นของเรา เราไม่ได้เกิดมาเพื่อจะรับใช้ออฟฟิศเท่านั้น
เรายังมีเป้าหมายของเรา
ที่ถ้าหากต้องแยกจาก ก็จำเป็นต้องแยก
เราเห็นพ้องกับพี่พงศ์
สิ่งเดียวที่เราต้องมีตอนนี้ คือความกล้า

๓. กลัว
เราไม่กล้าหาญชาญชัยพอที่จะบอกพี่ดำว่า
หนูจะอยู่ที่นี่ต่ออีกเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น
เราขี้ขลาดเกินกว่าจะบอกพี่วีว่า
หนูขอไม่รับงานค่ายสารคดีปีนี้
แต่ยิ่งกว่าความขลาดกลัวต่อการเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่
เรากลัวการเผชิญหน้ากับตัวเองในเวลาอีกปีกว่าหลังจากนี้
กลัวความฟุ้งซ่านที่จะเข้ามาเกาะกุมใจในช่วงที่ว่าง
กลัวความเบื่อหน่ายที่จะพาลทำให้รู้สึกติดลบต่อชีวิต
กลัวชีวิตที่อยู่ในรูปในรอย ไร้ความอิสระเช่นทุกวันนี้
กลัวการจากพรากเพื่อนฝูงและคนรักผู้พำนักอยู่ในเมืองกรุง
กลัวไปหมดทุกอย่าง

๔. กล้า
บางประโยคใน "กุหลาบที่หายไป" บอกว่า
"มีแต่คนที่กล้าก้าวออกมาจากสิ่งที่ดีเท่านั้น ที่จะได้สิ่งที่ดีกว่า"
ส่วนเราบอกตัวเองว่า
เราจำเป็นจะต้องเสียบางอย่างเพื่อที่จะได้บางอย่างมา
ชีวิตอยู่ที่การเลือก
ใช่, ชีวิตอยู่ที่การเลือก
และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เราต้องเลือก
เพียงแค่กล้าที่จะเลือกเท่านั้น

๕. เลือก
เราเคยตัดสินใจออกจากงานเก่า
บางช่วงขณะที่เคว้งคว้างไร้จุดหมาย
เรากล่าวโทษตัวเองที่ไม่อดทน
แต่สุดท้ายการออกมาก็ทำให้เราได้พบเจองานใหม่ที่ถูกใจยิ่งกว่า
เราตัดสินใจที่จะทำงานที่ทำให้เราต้องร้องไห้ทุกวันต่อไป
เราตั้งคำถามต่อตัวเองหลายครั้ง ถามหาเหตุผลที่ยังทนอยู่ แต่ไม่เคยตอบได้
ญาติพี่น้องไม่ยอมรับ หลายคนไม่เข้าใจ
แต่วันหนึ่งเรากลับได้นำประสบการณ์จากการทำงานที่นั่น
มาเป็นข้อมูลในการตอบคำถามของกรรมการ
จนเราสอบผ่านได้เป็นนักเรียนทุนอย่างวันนี้

๖. ดี-ไม่ดี
หลังจากต้องตัดสินใจเลือกทางเดินให้ตัวเองมาหลายครั้ง
เราคิดเหมาเอาเองว่า
การเลือกทุกอย่างไม่มีถูก ไม่มีผิด ไม่มีดี ไม่มีไม่ดี
การเลือกคือสิ่งที่สัมฤทธิ์ผลโดยตัวของมันเองอยู่แล้ว
ทุกครั้งที่เราเลือก จึงไม่ใช่การชี้ชะตาให้ชีวิตว่า
เรากำลังเดินไปสู่ทางที่ถูก หรือกำลังมุ่งหน้าไปสู่ทางที่ผิด
เราเพียงแต่เลือกทางนี้ - ทางที่เหมาะสมที่สุดเท่านั้น

๗. ความสุข
ครูเคยบอกว่า
"ความถูกต้องเหมาะสมนั้นอยู่ที่ไหน
ก็อยู่ที่ความสุขเป็นสำคัญ
เมื่ออยู่และทำงานอย่างมีความสุข
นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเริ่มต้น"
วันนี้
คงถึงเวลาเลือกสิ่งที่เหมาะสมที่สุดให้ตัวเองแล้วกระมัง


หวาย
๓๐ เมษายน ๒๕๕๖
สิ้นเมษา ฝนไม่เห็นตกมาปรอยๆ 
(แต่ตาเบบูญ่าในซอยปรินายกยังแบ่งบาน)