day 259 | kunjair

มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะไม่ได้พบเห็นเราใน diaryis แล้ว
คงถึงเวลาที่ต้องอพยพพาตัวหนังสือมาอยู่อย่างสันโดษในบ้านหลังใหม่
บ้านที่เราสร้างขึ้นเองในหลืบหนึ่งกลางใจเมืองใหญ่ที่ไม่รู้จักใคร


อย่าเสียดายกับวันเวลาเลย เพราะไม่วันนี้ก็วันหน้า
ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาก็จะค่อยๆ ลับลาผ่านไป
เราจึงขอลิ้มลองเป็นฝ่ายบอกลาก่อนบ้างดูสักครั้ง
แม้จะไม่ถนัดกับการกระทำแบบนี้เท่าไหร่นักก็ตาม


ห้วงหนึ่งในความรู้สึกบอกเราว่าเรายืนย่ำอยู่กับที่มานานเต็มที
โดยมีสภาพสังคมและผู้คนเป็นตัวกระตุ้นให้ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลง
หนทางที่เดินมามันไกลจากพื้นที่ตรงนั้นมากจนทุกอย่างดูเลือนลาง
ความศรัทธา อุดมการณ์ และสิ่งยึดเหนี่ยวมีอัตตาประกอบอยู่อย่างหนาแน่น
เราคงไม่สามารถกลับไปเป็นเด็กผู้หญิงตามฝันอย่างเก่าก่อนได้แล้ว
ไม่ได้แล้วจริงๆ
...



แม่บอกว่าเรามีความคิดเป็นของตัวเองสูง
เชื่อมั่นในความเป็นตัวของตัวเองจนทำให้เราเป็นคนแข็งกระด้าง
แม่ยังบอกอีกว่าเราเป็นคนที่มีความคิดและการแสดงออกในลักษณะรุนแรง
เป็นลักษณะของคนที่ผู้ใหญ่หรือใครๆ ไม่เอ็นดู
หากเราไม่ใช่ลูก แม่คงไม่สนใจหรือสนับสนุนเด็กแบบเรา


หลายวันมานี้เรามองย้อนดูตัวเราเองเรื่องนี้
และเราพบว่าเราคงไม่ใช่คนที่ใครๆ ให้ความเอ็นดูอย่างแม่ว่าจริงๆ
แต่จะรู้สึกแย่กับคนอย่างเรามั้ยหากเราบอกว่าเราไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด
และไม่เคยคิดจะปรับปรุงตัวให้เป็นคนอ่อนโยนน่าเอ็นดูเหมือนคนอื่น
...



เราไม่ชอบการเป็นผู้ตาม
แต่ในขณะเดียวกันเราก็ไม่ใช่ผู้นำที่ดี




kunjair