day 259 | rungkarn

ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
เมื่อได้ยินคำถามหรือได้ยินปลายเสียงเย้ยหยันในคำหัวเราะ
กับเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน บนเส้นทางที่ไม่ได้เกี่ยวกับใบปริญญา

มันน่าพอใจนักหรือ
กับคำว่าศักดิ์ศรีกับคำว่าเกียรติบนหน้าที่การงาน
ที่ต้องมียศมีอย่างแบบใครเขา

จากใจ..ไม่รู้สึกอะไรแล้ว

ในวันที่เจ็บป่วยทางกายหนักหนา
ในวันที่หัวใจน่าจะเปลี้ยล้าต่อสิ่งเร้าที่กระทบมากมาย
ฉันกลับยิ่งมั่นใจ ต่อทุกอย่างที่ฉันตั้งใจจะมุหน้าต่อไปอีก

รู้ไหมอะไรที่ทำให้ยิ่งไม่กลัว
เพราะนอกจากหัวใจไม่กลัวแล้ว
หน้าหลังที่พร้อมไปด้วยคนที่รักและหวังดีต่อฉัน
ยังเป็นพลังใจที่ดีมากที่ทำให้ฉันยิ่งไม่กลัวต่ออะไรๆ นั่นอีก

ในช่วงเวลาที่อะไรก็ไม่เป็นใจนัก
โชคดีเหลือเกินที่หัวใจยังคงหนักแน่น
และความรักยังคงห้อมล้อมฉันอยู่แบบนี้

ขอบคุณเหลือเกิน..จากเบื้องลึกของหัวใจ




๒๙ เมษายน ๒๕๕๖, ๑๙.๔๘ น.