day 238 | rungkarn

เรามักจะรู้สึกสะดุดต่อผู้ชายประมาณวัยกลางคน
และวัยที่ห่างกันกับเราสักหนึ่งรอบปี
แต่ต้องเป็นคนที่มีแววตาเรียบนิ่ง
ที่ไม่ส่อไปในทางล้อเล่นหรือมีอะไรซ่อนงำ
และถ้าจะดูไม่นิ่งเฉย ก็ออกไปทางใจดีมองมาด้วยความเอ็นดู

วันเสาร์ที่ผ่านมา ได้ไปโรงงานปุ๋ยที่นครปฐม
ได้เจอกับคนๆ หนึ่งที่พี่พูดถึงบ่อยมาก พี่เรียกอาจารย์
และทั้งที่อาจารย์ก็เคยมาที่บ้านเราบ่อยหน
แต่ไม่เคยได้เจอกันแบบเต็มๆ จะมีก็แต่เห็นผ่านแว่บ
เราทำกับข้าวและเขาเป็นแขกมากินแค่นั้นเองที่ดูจะเกี่ยวข้องกันได้

คืนวันเสาร์และวันอาทิตย์
ได้ร่วมเดินทางไปกาญจนบุรี
บนทัวร์ที่คนไม่เยอะเท่าไหร่ นั่งสบาย
ไปจนถึงนอนก็สบายมาก

จนถึงลงแพ เย็นย่ำจวบจนค่ำคืน
อาจารย์คนดังกล่าว ดูเป็นคนสุขุมแต่ไม่วางฟอร์ม
มีบ่อยหนที่อาจารย์เลี่ยงมาอยู่ขอบแพ
มองธรรมชาติ ในมือมีทั้งมือถือและจอไอแพด
แต่ก็ไม่ได้สนใจกับสิ่งนั้นอยู่นานๆ


เราไม่ได้เดินตามหรือจ่อสายตาประชิดเขาหรอกนะ
เพียงแต่เวลาที่เราเดินไปเดินมา ไม่ได้อยู่นิ่งกับที่
ช่วงเวลาที่เราปลีกวิเวกจากความเสียงดัง
เราก็เห็นเขาปลีกอยู่ด้วยเช่นกัน

พี่บอกว่า อาจารย์เป็นคนละเอียดเหมือนผู้หญิง
เปรียบเทียบกับพี่อีกคนที่เป็นคู่หูกัน คนนั้นจะเป็นผู้ชายเสียมากกว่า



ไม่มีอะไรมากมาย
เป็นความรู้สึกดีที่เราพอจะแน่ใจ
ว่าเรามักจะสะดุดกับคนแบบไหนกัน ฮ่าๆ

ความจริง นึกถึงอะไรแบบนี้จิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอยเลย
ไม่ชอบเท่าไหร่กับอาการแบบนี้
แต่แต่แต่..ไม่ได้คิดกับผู้อาวุโสไปทางนั้นนะ

แต่เราชอบมาก ชอบจริงๆ
แววตาสะอาดแบบใจดีๆ
ไม่ได้สบตากันนาน แค่ผ่านแว่บแล้วสามารถดึงเราได้

ทุกคนรวมทั้งเรา แยกกับอาจารย์ที่สนามบินสุราษฎร์เมื่อคืนสักสี่ทุ่มกว่าเห็นจะได้
ยกมือขึ้นสวัสดีสามรอบ เพราะสองรอบแรก
เราไม่มั่นใจว่าเขาจะเห็นเราหรือเปล่า

มาแน่ใจว่า เห็นตั้งแต่รอบสองตอนอาจารย์ยิ้มเหมือนขำเรา
ตอนเดินมาใกล้เราแล้วเราสวัสดีอีกที



เอาเข้าจริง ตอนนี้หัวใจเรารู้สึกแปลกเป็นบ้า!
โอ๊ยยยยย




๐๘ เมษายน ๒๕๕๖, ๑๙.๓๙ น.