day 246 | rungkarn

เห็นรูปปลาถ่ายคู่กับอาจารย์ปู่ในเฟซบุ๊ก
กระตุ้นเตือนเรื่องภาพถ่ายชุดหนังตะลุงอีกที
เพราะเราไม่ได้จัดการมันอย่างจริงจังเลย
จัดการในแบบเป็นประโยชน์ให้กับรุ่นหลังได้ศึกษา
ที่สำคัญ ยังไม่ได้ไปเยี่ยมคุณตาที่แกะรูปหนังเลย
ให้ดิ้น เราเกเร เหลวไหลมาก

ประเด็นสำคัญอีกอย่าง "คิดถึงอาจารย์ปู่สุดหัวใจ"


...



ช่วงนี้ ได้คุยกับแจบ่อยมาก
ถึงจะไม่ทุกวันก็รู้สึกถึงความบ่อยหน
ไม่เหมือนเมื่อก่อน
รู้สึกดีเท่าเมื่อก่อน

ไม่คุยก็รู้สึกดี
คุยน้อยก็รู้สึกดี
คุยกันบ่อยก็รู้สึกดี

ต่างแค่ความอิ่มใจเท่านั้น


จำได้ลางเลือนว่าเราเคยอัพในไดอีส
เคยรู้สึกว่าเป็นเพื่อนที่นั่งกันอยู่คนละมุม
อารมณ์ตอนนั้นเป็นแบบอยากหาเธอให้เจอ และจนเจอ
แต่นั่งอยู่คนละมุม

อ่านไดอีสของแจแล้วปิ๊ง
อธิบายไม่ได้ ก็มันปิ๊ง!

อ่านความคิด ทัศนคติ ทุกอย่างที่เป็นแจ
แล้วคิดว่าเข้ากันกับมุมมองของตัวเอง

จนมาได้คุยกัน อาจไม่ได้ไปทางเดียวกัน
นิสัยไม่ได้เหมือนกัน แต่ก็ยอมรับกัน แชร์กันได้ลื่นไหล
จะมีอะไรดีไปกว่าการเคารพซึ่งกันและกันอีก

แล้วเราก็รู้สึกแบบนี้
มีช่องว่างในความคิดให้กัน
มันเลยไม่มีความขัดแย้งเกิดขึ้น


สำหรับแจในสายตาเรา
แจมุ่งมั่น มั่นใจ และเด็ดขาด
มีความเป็นตัวเองสูง รู้ว่าสนใจและชอบอะไร
พร้อมจะดำเนินไปทางนั้น

ส่วนเรา เรายังรู้สึกคล้ายตัวเองต้องค้นหาอยู่
และเรายินดีจะค้นหา แต่ก็มีเรื่องที่เราตั้งมั่นในทางที่เลือกด้วย

เรารู้แล้ว แรงบันดาลใจที่เป็นบุคคล มีแรงส่งถึงให้เราอย่างชัดเจน
ที่เราสัมผัสได้ไม่ใช่ใครอื่นไกล

เพื่อนคนนี้เอง :)


มาวันนี้ เราเชื่อชัดเจนแล้ว
ว่าทุกคนมีดีในตัว เพียงแต่จะแสดงออกมายังไงเท่าไหร่
แค่แสดงมันออกมา..




๑๖ เมษายน ๒๕๕๖, ๒๓.๒๒ น.