day 9 | patawee

ขอโทษด้วยนะคะ

สุดท้ายแล้ว

ฉันก็ยังไม่ไว้ใจใคร นอกจากตัวเอง

ฉันเป็นคนของยุคสมัย

ยุคที่ทุกอย่างถูก publish และ share ตลอดเวลา

แต่ฉันก็ยังไม่พร้อมจะเปิดเปลือยชีวิตตัวเองให้ใครรู้มากขนาดนั้น

นี่คงเป็นนิสัยส่วนตัว

ฉันโลกส่วนตัวสูง

และไม่ไว้ใจใครง่ายๆ

ความเป็นสาธารณะเริ่มคุกคามฉัน

ความรวดเร็วฉับไวของเทคโนโลยีทำให้ฉันกลัว

ช่องทางต่างๆในการสื่อสารเริ่มทำให้ฉันหวาดระแวง

ฉันหวงแหนความเป็นส่วนตัวมาก

รังเกียจการรุกล้ำโดยไม่ได้รับอนุญาต

ขยาดคำเล่าลือและเสียงซุบซิบนินทาที่จะตามมาด้วย

ฉันก็เหมือนไมยราบนั่นแหละ

เมื่อใครรุกล้ำเข้ามาหรือสร้างแรงสั่นสะเทือนให้

ฉันจะหุบกลีบใบลงไปในโลกส่วนตัวของฉันทันที

คิดถึงคำพูดของพี่สาวเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อน

เรื่องผลลัพธ์ที่อาจจะตามมากับการเอาตัวเองเป็นสินค้าในโลกไซเบอร์

สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาจากความสาธารณะ

วันนี้ฉันรู้ซึ้งแล้ว

ปัญหาใหญ่โตบางปัญหา อาจเกิดจากการพรมปลายนิ้วลงบนคีย์บอร์ดของเรา

ในวันที่เรามีเพียงอารมณ์ ไม่มีเหตุผล

ความลับบางอย่าง

อยู่กับตัวเรามาได้เนิ่นนาน อยู่ในสมุดบันทึกมาชั่วนาตาปี

แต่กลับถูกแชร์ต่อได้ในโลกไซเบอร์เพียงชั่ววินาทีเท่านั้น

เพราะฉะนั้น

ฉันขออนุญาตเป็น The Memories Editor

ตามอย่างในหนังสือ 1984 ที่ว่า

"อดีตบางส่วนต้องสงวนไว้

บางส่วนต้องดัดแปลงแก้ไข

และอีกส่วนจะต้องถูกลบออกจากความมีอยู่ทั้งมวล"

ขอบคุณ.