day 3 | rungkarn

๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๕

๐๘.๓๓ น.

.............................................

เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกเหงา มันก็หมายถึง "เหงา"

แต่มันไม่ได้หมายถึง ฉันกำลังคิดถึง โหยหาสิ่งไหนหรือใคร

ฉันเหงาแบบที่รู้สึกรับรู้ได้อย่างราบเรียบ

ยังคงสามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้อย่างไม่เหม่อลอยหงอยเก้อ

เหงาของฉัน มันไม่ได้มาเคาะประตูหัวใจ

เสียงดังปั้งปั้งให้สะเทือน

เหงาของฉัน มันคล้ายเดินเข้ามาอย่างสงบ

แล้วสบตากับประตูหัวใจ..ก็แค่นั้น

ฉันไม่ได้ชินกับมันสักหน่อย

แต่ฉันอยู่กับมันได้ดีมาก..มาก..ฉันรู้สึกแบบนั้น

ถ้าฉันคุ้นชินกับความเหงา ฉันคงตรมเศร้าพิลึก

แต่ที่ฉันอยู่กับมันได้ มันก็คงคล้ายส่วนหนึ่งในชีวิต

ที่ต้องพบเจอกันทุกวัน

เสี้ยวหนึ่งในกิจวัตร ที่เงยหน้าจากงานที่ทำ

แล้วสบตากับมัน แว๊บหนึ่งเพียงให้ได้รู้สึก..แล้วก็หายไป

สุดท้าย..ฉันยังคงอยู่กับมันได้

อาจจะหมายถึงการเป็นหนึ่งเดียว

หรือฉันอาจชอบความรู้สึกเหงา..แบบนี้ไปแล้วก็ได้

อย่างที่ฉันเชื่อมาเสมอ..

นี่คือความลงตัวและสมบูรณ์แบบ ในแบบที่มันควรจะเป็น :')