ขุนเขา ท้องนา และไร่ข้าวโพด, ระหว่างเดินทางกลับจากเชียงของ
ปกติของวันอาทิตย์
เราจะตื่นเช้ากว่าวันเสาร์แต่ก็สายกว่าวันทำงาน
แต่วันอาทิตย์นี้ต่างออกไป คงเป็นเพราะร่างกายที่ไม่เต็มร้อยนัก
จู่ๆ ก็อยากเดินทางอีกแล้ว ไม่ได้เน้นชัดว่าต้องไปไหน
มีเพื่อนไปหรือไปคนเดียว แค่อยากออกเดินทาง
เมื่อเช้าแม่บอกว่าหากเราทำอะไรบ่อยๆ มันจะกลายเป็นนิสัย
ปีนี้เดินทางบ่อยกว่าทุกๆ ปี หากเดินทางบ่อยกว่านี้คงจะเป็นนิสัยเช่นกัน
นิสัยที่ต้องออกเดินทางทุกๆ เดือน
...
ครั้งหนึ่ง,
เคยพาตัวเองไปเรียนเกี่ยวกับการท่องเที่ยว
แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่
และอีกครั้งหนึ่ง,
เคยพาตัวเองไปคลุกตัวกับงานทางด้านการท่องเที่ยว
แต่สุดท้ายมันกลับทำให้เราระอากับการเดินทางควบคู่ไปกับการทำงาน
เราได้เดินทาง แต่ไม่ได้กลิ่นของการเดินทาง
...
อยู่ห่างออกมา
เข้าไปใกล้อีกนิด
ห่างออกมา
ใกล้อีกนิด
แล้วก็ห่างออกมาอีก
แล้วก็เข้าไปใกล้อีก
ในที่สุดเราก็ค้นพบว่า
เพราะความหลงใหล
เพราะช่องว่างที่ให้ได้คิดถึง
เราจึงมุ่งหน้าออกเดินทางอีกครั้งและอีกครั้ง
และคงคล้ายคลึงกันกับเรื่องราวของความรัก :)
kunjair
ทำให้มุ่ยรู้สึกเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองเผชิญอยู่ตอนนี้
ReplyDeleteตอนเป็นเด็กที่ชอบอ่านหนังสือ จนรู้สึกอยากเขียน จึงพาตัวเองเข้าไปเรียนการเขียน แต่เมื่อเข้าสู่ระบบ มันเหมือนถูกตีกรอบ ต้องเขียนตามหลัก ทำให้ไม่รู้สึกว่าอยากเขียนอีกต่อไปแล้ว มันเหมือนเป็นหน้าที่ เป็นงาน...เฮ่อ
..
คงอย่างที่พี่แจว่าแหละ "การเดินทางควบคู่กับการทำงาน เราได้เดินทาง แต่ไม่ได้กลิ่นของการเดินทาง"
ตอนนี้มุ่ย ได้เขียนหนังสือ แต่ลืมความสุขกับการได้เขียนหนังสือไปแล้ว...รู้สึกแย่จัง