day 2 | rungkarn

๐๘.๑๒ น.

๐๘.๑๓ น.

๑๑.๓๒ น.

๑๘.๑๑ น.

............................................................

มีเรื่องประทับใจอยู่อย่างหนึ่ง

ตอนพรีเซ้นงานวิชาครีเอทีฟ.ปีสาม

เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งร่วมสาขาวิชาศิลปภาพถ่าย

เขาเตรียมภาพถ่ายรูปท้องฟ้ามาหลายใบ

แล้วแปะที่ไวท์บอร์ดหน้าชั้น..

ทั้งตอนฟ้าใส เมฆสวย ฟ้าครึ้ม และมีฝนโปรย

เมื่อคำพูดออกมา ก็ร้องอ๋อได้ในประโยคแรก

เท่าที่จำได้แบบรวบความ เขาบอกว่า..

"ผู้หญิงเปรียบเสมือนท้องฟ้าที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

เขาไม่สามารถเดาอารมณ์ความรู้สึกได้เลย.."

อื้มมม..

ฉันจำไม่ได้ว่าชอบถ่ายท้องฟ้าก้อนเมฆแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

เพียงแต่มันเป็นสิ่งที่ดึงดูดให้ฉันสามารถกดชัตเตอร์ได้ง่ายเมื่อเห็น

ในภาพหนึ่งใบล้วนมีความหมาย

แม้จะแฝงเร้นความเหงาอยู่อย่างชัดเจนก็ตาม.

..........................................................