พี่ขอคอมเมนท์ของตรงนี้ก่อน อ่านแล้วปลื้มใจจริงๆ แต่พี่เชื่อว่าทุกอย่างมันต้องใช้เวลา พี่ดีใจมากที่มุ่ยจะเข้าสู่กระบวนการ การผ่อนคลาย มุ่ยใช้สมองทำงานเยอะ ก็ต้องดูแลรักษามันให้ดีดีอ่านคอมเมนท์ของมุ่ย ในวันบันทึกวันที่สิบสี่ของพี่แล้ว พี่ก็น้ำตาคลอกลับบ้าง มุ่ยก็น่ารัก ตอนกลับมาอยู่ที่บ้านใหม่ๆ มันอึดอัดนะ เหมือนเราต้องปรับตัวปรับใจตลอดเวลา มันทำให้พี่นึกว่า เออนี่แหละเหตุผลทำไมคนหลายๆ คนเลือกที่จะใช้ชีวิตข้างนอก ที่ห่างไกลครอบครัวออกไป แรกๆ มันรู้สึกเหมือนใจมีภาระ แต่เดี๋ยวนี้มันเหมือนเราขัดเกลาใจของเราไปในตัว มันก็ีรวมเป็นพวกเราต้องดูแลกันและกันอยู่ดีแม่พี่เคยพูดไว้ ว่าแม่ส่งลูกทุกคนเรียนจบ อาจจะสร้างหลักสร้างฐานให้อย่างนึง แล้วก็ให้ดูแลกันเองต่อไป แม่เป็นอะไรไป ก็ไม่ห่วงแล้วพี่นั่งฟังนิ่งมาก แต่พูดเสียงสั่นๆ กลับไป ถ้าแม่ไม่อยู่ แอ๊ะก็ไปใช้ชีวิตอยู่ที่อื่นแล้วล่ะ เหตุผลแรกที่ทำให้พี่อยู่บ้านก็คือแม่..เหตุผลสอง คือคนอื่นในครอบครัวตามมา แล้วเราอยู่มาจนทุกวัน เรารับรู้ว่าทุกคนสนับสนุนในอาชีพที่เราเลือก ที่สำคัญกว่านั้น ทุกคนเข้าใจยอมรับในความเป็นเรามากมากมากมาก ให้ช่องว่อง ให้อากาศพี่หายใจถ่ายเทมาก แต่เรื่องตักเตือนกันมันธรรมดาอยู่แล้วพี่เลยได้กำลังใจได้พลังใจจากตรงนี้เต็มๆ เลย มุ่ยก็เช่นกันนะจ๊ะ ใกล้นิดเดียว ความสุขอยู่ในมือเราแล้ว เนอะ :')ไว้มุ่ยสนใจเรื่องต้นไม้ มีเวลากับมันได้เมื่อไหร่ มีเวลาแบบเราสบายใจเราเต็มใจน่ะ ไว้มาคุยกันนะค้า พี่ยินดีมากค่า
แกเชื่อไหม ฉันยังอ่านหนังสือเล่มนี้ไม่จบเลย TT
พี่ขอคอมเมนท์ของตรงนี้ก่อน อ่านแล้วปลื้มใจจริงๆ แต่พี่เชื่อว่าทุกอย่างมันต้องใช้เวลา พี่ดีใจมากที่มุ่ยจะเข้าสู่กระบวนการ การผ่อนคลาย มุ่ยใช้สมองทำงานเยอะ ก็ต้องดูแลรักษามันให้ดีดี
ReplyDeleteอ่านคอมเมนท์ของมุ่ย ในวันบันทึกวันที่สิบสี่ของพี่แล้ว พี่ก็น้ำตาคลอกลับบ้าง มุ่ยก็น่ารัก ตอนกลับมาอยู่ที่บ้านใหม่ๆ มันอึดอัดนะ เหมือนเราต้องปรับตัวปรับใจตลอดเวลา มันทำให้พี่นึกว่า เออนี่แหละเหตุผลทำไมคนหลายๆ คนเลือกที่จะใช้ชีวิตข้างนอก ที่ห่างไกลครอบครัวออกไป แรกๆ มันรู้สึกเหมือนใจมีภาระ แต่เดี๋ยวนี้มันเหมือนเราขัดเกลาใจของเราไปในตัว มันก็ีรวมเป็นพวกเราต้องดูแลกันและกันอยู่ดี
แม่พี่เคยพูดไว้ ว่าแม่ส่งลูกทุกคนเรียนจบ อาจจะสร้างหลักสร้างฐานให้อย่างนึง แล้วก็ให้ดูแลกันเองต่อไป แม่เป็นอะไรไป ก็ไม่ห่วงแล้ว
พี่นั่งฟังนิ่งมาก แต่พูดเสียงสั่นๆ กลับไป ถ้าแม่ไม่อยู่ แอ๊ะก็ไปใช้ชีวิตอยู่ที่อื่นแล้วล่ะ เหตุผลแรกที่ทำให้พี่อยู่บ้านก็คือแม่..
เหตุผลสอง คือคนอื่นในครอบครัวตามมา แล้วเราอยู่มาจนทุกวัน เรารับรู้ว่าทุกคนสนับสนุนในอาชีพที่เราเลือก ที่สำคัญกว่านั้น ทุกคนเข้าใจยอมรับในความเป็นเรามากมากมากมาก ให้ช่องว่อง ให้อากาศพี่หายใจถ่ายเทมาก แต่เรื่องตักเตือนกันมันธรรมดาอยู่แล้ว
พี่เลยได้กำลังใจได้พลังใจจากตรงนี้เต็มๆ เลย มุ่ยก็เช่นกันนะจ๊ะ ใกล้นิดเดียว ความสุขอยู่ในมือเราแล้ว เนอะ :')
ไว้มุ่ยสนใจเรื่องต้นไม้ มีเวลากับมันได้เมื่อไหร่ มีเวลาแบบเราสบายใจเราเต็มใจน่ะ ไว้มาคุยกันนะค้า พี่ยินดีมากค่า
แกเชื่อไหม ฉันยังอ่านหนังสือเล่มนี้ไม่จบเลย TT
ReplyDelete