-๒๑ กันยายน ๒๕๕๕, ๑๑.๐๗ น.-
มันมีเรื่องหนึ่งเรื่องที่ทำให้ขบคิดอยู่ในสมอง
วันก่อนพี่ที่เป็นเพื่อนรู้จักกันมาสิบปีเห็นจะได้
ทีเล่นทีจริงชวนให้มาเป็นแฟนกัน..ส่วนฉันปฏิเสธไปเหมือนเดิม
เคยขอกิ๊กด้วย จนพูดเต็มปากวันก่อนว่าแฟน
ส่วนตัวฉันเอง ไม่เคยมีใจเอนเอียงไปทางนั้นเลย
เห็นได้ชัดว่า ผู้ชายคนนี้ขี้เหงา ขี้น้อยใจ
อีกอย่าง มีคนคุยด้วยรายล้อม คนนี้ก็มีคนโน้นก็มี
แล้วยังจะมาพูดกับฉัน คนนี้ไม่ดีเท่าคนเก่า
เออจะเหลือเหรอ ฉันก็ซัดเปรี้ยงกลับไปน่ะสิ
ความเชื่อใจมันมีได้นะ แฟร์ๆ
แต่สิ่งแวดล้อมการคบหาผู้คน เห็นได้ชัดว่าเผื่อเลือก
ซึ่งทุกคนมีสิทธิมากที่จะทำ แต่ไม่ใช่นิสัยแบบเอาคนนั้นคนนี้มาเปรียบเทียบให้ได้เท่าใจตัวเอง
มันไม่แมนสำหรับฉัน สรุปเลยไม่น่าเชื่อว่าจะไปได้รอดในความสัมพันธ์แบบนั้น ฮ่าๆ
ความจริงมันก็จบแค่ที่
ฉันไม่มีความรู้สึกไปในทางนั้นกับผู้ชายคนนี้เลย
แต่ที่ฉันยังคบยังคุยกันได้ในระยะยาวแบบนี้
เพราะช่วงเวลาที่แบ่งปันทุกข์สุข ร้องไห้ด้วยกัน
หัวเราะเสียงประหลาดด้วยกันมาเสมอ
มีขาดการติดต่อกันบ้าง แต่ก็กลับมาอยู่ดี
ฉันมองเห็นผู้ชายคนนี้ได้เพียงผิวเผิน
คงเพราะไม่ใช่คนใกล้ตัวที่มองเห็นด้วยสายตา
เลยไม่ลงลึกเรื่องความชอบ ความไม่ชอบ นิสัยดีไม่ดีอะไรเท่าไหร่
โอเคในระดับที่ ให้คำปรึกษา เตือนสติกันในวันที่หล่นตุ๊บลงหลุมดำ
แชร์ว่าถ้าฉันเป็นผู้หญิงเจอแบบนี้จะทำยังไง
แชร์ว่าถ้าพี่เจอแบบนี้ พี่จะทำยังไง รู้สึกอย่างไร
เป็นไปในอิหรอบนี้มากกว่า
มีเรื่องนี้ ลักษณะนี้วนเวียนอยู่ในสมอง
รู้สึกเอือมๆ ขึ้นมายังไงไม่รู้สิ
เห็นทีจะต้องถอยห่างออกมาอีกแล้ว
จากที่เคยรู้สึกสนิทใจ เริ่มตะหงิดเพราะคำพูดเลยจริงๆ
ในชีวิตมีคนแค่ไม่กี่คนจริงๆ เลยนะ
ที่รู้จักแล้วเราจะรู้สึกถึงพวกเขาพร้อมไปกับเรารู้จักตัวเอง
มั่นใจในพวกเขา มั่นใจในตัวเราไปเองด้วย
ไอ้ที่เป็นในแบบที่ คบคุยกันไปทีให้หายเหงา เขาทำกันยังไง ไม่เข้าใจเลย ฮ่าๆ
สรุปวงกลมในการรู้จักคุ้นเคยกันกับผู้คนตอนนี้ของฉัน
มีแต่รู้จักกันมานับเป็นปี สามปี สี่ปีนี่แล้วทั้งนั้น ที่ฉันรู้สึกสบายใจด้วย
ไอ้ประเภทโลกอินเตอร์เน็ต เข้าถึงง่าย รู้จักยิ่งง่าย คุยด้วยยิ่งโคตรง่ายเลย
ไม่เคยได้เข้าถึงหรือซึมลึกในจิตใจเลย แต่ก็ดีนะ..ไม่รู้สึกมักง่ายดี :P
...
แป๊ปๆ จะหมดวันอีกแล้วนะเออ
มีทั้งแดดเปรี้ยง ฝนตกเลยวันนี้
ต้องนั่งทำอะไรก็แล้วแต่ที่คั่งค้างสะสางให้เสร็จ
เสาร์และอาทิตย์จะได้อยู่กับเด็กและต้นไม้อีกที
ชื่นใจจัง มีทริปมะละกาให้มีความหวัง ให้รอ ให้อยากถ่ายรูป
วู้วววว หัวใจบินฉิว :)
...
เราล้วนเป็นแค่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนโลกใบนี้
ตระหนักเสียเถอะนะยะ..ทำทุกอย่างให้คุ้มค่ากับการมีลมหายใจ ณ ปัจจุบัน
(เตือนตัวเอง)
๒๑ กันยายน ๒๕๕๕, ๑๔.๕๒ น.
"ไอ้ที่เป็นในแบบที่ คบคุยกันไปทีให้หายเหงา เขาทำกันยังไง ไม่เข้าใจเลย"
ReplyDeleteใช่ๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เข้าใจจริงๆ เคยลองทำ แต่ทำไม่ได้ มันรู้สึกไม่ดี
มันผิวเผิน รู้สึกว่าเสียเวลา ไม่ทำดีกว่า
...
เคยลองทำนะ เคยเลือกสนุกให้สุดเหวี่ยงกับใครสักคน ใครก็ได้ แต่สุดท้ายก็รู้ว่ามันไม่ใช่อยู่ดี ความฉาบฉวยไม่เคยทำให้เรามีความสุขอย่างแท้จริงเลย
ReplyDeleteหวาย