มันอาจจะรู้สึกแข็งกระด้างไปบ้าง
ที่เลือกเดินหน้าต่อไปแบบแสดงออกว่าไม่ใยดีต่อใคร
ความจริงแล้วเรื่องที่ดีแสนดียังมีอยู่ในหัวใจ
นึกถึงแล้วยังคงยิ้มนิดหน่อยได้คล้ายเดิม
เพียงแต่..ฉันตีกรอบชีวิตไว้ว่า..
ฉันไม่อยากมีตัวบุคคลนั้นๆ เข้ามาข้องเกี่ยวในชีวิตฉันอีกแล้ว
ขอเก็บความทรงจำที่ดีไว้ก็พอ
เืืรื่องของความสัมพันธ์ มักทำให้ฉันไม่มั่นใจ ไม่แน่ใจ ไม่ชัดเจน
เรื่องของความผูกพัน มักทำให้ฉันสับสน สูญเสียความเป็นตัวเอง
เรื่องของความรัก ฉันศรัทธาและมองว่าสวยงาม
แต่ฉันยังมองไม่เห็นใครที่จะรักษาดูแลได้อย่างจริงใจ
รวมถึงน้ำใจของฉัน..ฉันยังไม่เห็นว่าใคร
มองเห็นและทนุถนอมได้อย่างแท้จริง
ทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัว
และยิ่งเติบโต ดูเหมือนว่าต้องการพื้นที่ส่วนตัวมากยิ่งขึ้น
พื้นที่ในเรื่องงาน พื้นที่ในความคิดวกวนเวียนหัว
พื้นที่ของความเครียด พื้นที่ในการใช้สมอง พื้นที่ของการทบทวนความรู้สึก
สุดท้าย..ทุกอย่างเลยกลายเป็นความเงียบงันได้ง่ายๆ
...
ฉันไม่มีอะไรมากมาย
มีหัวใจดวงเดียว..ที่อยากจะดูแลทนุถนอมด้วยตัวเอง
เพราะมันสำคัญมากเหลือเกิน
'รุ่งกานต์'
๑๖ กันยายน ๒๕๕๕, ๐๖.๕๐ น.
++
ReplyDeleteฉันไม่มีอะไรมากมาย
ReplyDeleteมีหัวใจดวงเดียว..ที่อยากจะดูแลทนุถนอมด้วยตัวเอง
เพราะมันสำคัญมากเหลือเกิน
>> ใช่แล้ว เรื่องนี้สำคัญที่สุดนะคะ :)
หวาย