เมื่อวานเป็นวันที่ว่าง ไม่มีอะไรทำ
เพราะไม่ได้อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง
แต่เป็นวันที่ต่อสู้กับการพบเห็นรับรู้
และคำพูดของคนอื่น..ปวดหัวกันไปเลย
มันทำให้ฉันค้นพบซ้ำๆ
บ้านคือสถานที่ที่ปลอดภัย และอบอุ่นใจที่สุด
ได้เจอหน้าพี่ชาย ได้คุยหยอกเล่น กวนกันไปกวนกันมา
แล้วได้แกล้งพี่ให้น้อยใจเล่น สนุกดี :P
ได้พลังความอบอุ่น อุ่นใจจากพี่สะไภ้
ได้เห็นหน้าหลานตัวแสบ สบายใจที่สุด
เหมือนได้ชาร์จพลังงานไปในตัว
สุดท้าย ฉันคงแพ้สังคมภายนอกจริงๆ
ตื่นตีห้าอัตโนมัติ(อีกแล้ว)
ตอนนี้นั่งบันทึก (๐๕.๔๕ น.) ได้ยินเสียงนกร้อง
เหมือนจะปลอบขวัญฉันอยู่ :P
คืนที่ผ่านมาฝนตก อากาศเย็น ได้กลับมานอนที่บ้านตัวเอง
ห่มผ้าห่มผืนเก่าที่แสนสบายบวกกับผ้านวมอีกหนึ่งชั้น
ตื่นมาพบกับวันใหม่ แม้ยังไม่สว่าง แต่สมองโล่งปลอดโปร่งได้เหมือนเดิม :)
...
เรื่องบางเรื่อง ฉันยอมรับผลการกระทำไปเสียนานแล้ว
ยอมรับความจริงและยอมรับความเป็นไปได้ทุกอย่าง
แต่วันนี้ฉันไม่ชอบกับการที่ใครบางคน
พยายามนั่งเครื่องยนต์ข้ามกาลเวลากลับไปหาอดีต
พยายามมีเรื่องราวพูดถึงให้ฉันหวนหาวันเก่าๆ
แต่เสียใจ..ไม่เป็นผล
ฉันมีหน้าที่เดินหน้าต่อไปอย่างเดียว
ไม่ได้ต้องการใครให้มาดูแลหัวใจ
ไม่ได้ต้องการใครชุบชีวิตหัวใจ
ยิ่งกับคนเดิมๆ ยิ่งไม่มีวัน!
หัวใจของฉันพองโตได้แม้ไร้คำรักจากผู้ชายพวกนี้
มันพองโตไปกับชีวิตที่อยู่กับครอบครัวแสนรัก
พองโตไปกับต้นไม้ดอกไม้ที่ฉันกำลังดูแลอยู่
อิ่มใจอยู่กับมิตรภาพจากผองเพื่อนที่มองเห็นและเข้าใจ
ทุกอย่างสวยงามโดยแท้จริง
ซอรี่..ฉันเสียใจ..โทษทีไม่มีฉันคนเดิม
น่าจะสำเหนียกได้นะ ว่าฉันพูดคุยด้วยแต่เรื่องธุระเรื่องงาน!
:)
ReplyDeleteปล.อิจฉาคนตื่นเช้ามาแล้วได้ยินเสียงนกร้อง
สังคมมันไม่ค่อยบริสุทธิ์ คนที่เคยสูดอากาศบริสุมธิ์ในบ้านจนชินจึงเกิดอาการสังคมอักเสบขึ้นได้...ม่ายแปลก อิอิ
ReplyDelete...
เดินไปข้างหน้า ศึกษาคนใหม่ๆ อะไรเก่าๆ คนเก่าๆ ไม่มีอะไรให้น่าสนใจหรอก เห็นมามากแล้วนี่นา
มุ่ย