day 30 | rungkarn

ถ้าดูจำนวนเลข ครบหนึ่งเดือนแล้วนะ
จากการบันทึกออนไลน์ที่นี่ :)


...




วันนี้ส่งหลานตัวแสบที่โรงเรียนแต่เช้า
แล้วเลยมากินก๋วยเตี๋ยวร้านเดิมแถบกิมหยง
เป็นร้านที่ฉันชอบนั่ง เหตุผลแรกเพราะ บรรยากาศเหมือนนั่งในร้านน้ำชา
นั่งกินก๋วยเตี๋ยวดูทีวี ได้ยินเสียงอาม่าคุยจับกลุ่มกันเป็นภาษาจีนเพลินดี
เหตุผลต่อมา รู้สึกเหมือนกินก๋วยเตี๋ยวที่บ้านตัวเอง ไม่ต้องรีบลุก
นั่งกินท่าตีลังกาก็ได้ เฮ่ย..ฮ่าๆ รวมแล้วไม่ได้อยู่ที่รสชาติ
แต่อยู่ที่บรรยากาศล้วนๆ :)

เติมพลังตอนเช้าแล้ว เดินไปร้านอัดรูปงานที่ค้างไว้
จากนั้นเดินตะลอนดูร้านผ้า และแล้วก็เจอลายผ้าและเนื้อผ้าที่ถูกใจ
ดีใจจริงๆ

เดินต่อไปที่ร้านเบเกอรี่ที่เห็นว่าเปิดใหม่
เดินสำรวจของและราคา..ราคาน่าคบกว่าร้านเดิมซะด้วย
เวลาที่รู้สึกว่าอะไรๆ ก็เป็นใจ มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษมากจริงๆ :)

อ้อ หันไปเห็นโปสเตอร์สัมมนาเบเกอรี่ในวันเสาร์นี้ด้วย
ยืนคิดหน่อยๆ ว่านี่ครบหนึ่งปีแล้วนะ สัมมนาอันนี้เวียนมาอีกรอบ
วันเสาร์นี้เจอกัน :)


...




'กิมหยง' คิดไปว่าถ้ามีอะไรๆ เปลี่ยนแปลงในหาดใหญ่
ฉันจะขอให้บรรยากาศแถบนี้เป็นอย่างเดิมแบบนี้ไปนานๆ
อย่าเปลี่ยนเลย..

ถึงจะวุ่นวายจอแจมาก ฉันก็ชอบและตกหลุมรัก
อยากจะถ่ายภาพสารคดีขึ้นมาเลยเชียว

ไม่แน่ถ้าแก่ตัวจริงๆ ฉันก็อยากมีแกลอรี่เก็บภาพถ่ายของตัวเอง..เป็นของตัวเอง
แค่เป็นห้องผนังโล่ง ปูนเปลือย แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้ว

ความคิดกำลังโลดแล่นอีกแล้ว
เอาล่ะ วันนี้ชีวิตกำลังดำเนินอยู่นอกบ้าน
จะใจลอยไม่ได้ เพราะเดินเยอะเหลือเกิน

และวันนี้ ฉันยิ้มได้บ่อยด้วยนะ :)


...




การเดินคนเดียว
ยังคงสบายกายและสบายใจ
พอดี..อยู่ตัว

๑๒ กันยายน ๒๕๕๕, ๑๐.๔๗ น.