day 29 | patawee

11 กันยายน 2555

ฉันบอกธนาคารแล้ว

ธนาคารถามว่า
ไม่ต้องเลิกไม่ได้หรอ 

เราอยู่ด้วยกันมันก็ได้เป็นตัวเองทั้งสองฝ่าย

ฉันถามว่าเ็ป็นตัวเองยังไง

ธนาคารบอกว่าสบายใจ

อยู่ด้วยแล้วมีความสุข ได้แลกเปลี่ยน เรียนรู้

ฉันถามธนาคารว่าสบายใจทีหนึ่งกับกี่คน 

ธนาคารไม่ได้ตอบ

ฉันบอกธนาคารว่า

ฉันรักเขาและหวังดีต่อเขามาก แต่ฉันก็รักคนของฉันมากด้วย 

ฉันทนอยู่ในสภาพที่ทำให้คนรักของฉันรู้สึกทุกข์ไม่ได้ มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้

ฉันบอกว่าฉันขอโทษ ฉันเสียใจ

ฉันบอกว่าถ้าไม่รักฉัน ก็ช่วยเห็นแก่ฉันด้วย

ธนาคารบอกว่า

งั้นเราก็คุยกันได้ เธอก็มีเราก็มี เราก็คุยได้

ฉันบอกธนาคารว่าไม่ได้

มันเป็นเรื่องเห็นแก่ตัวที่สุด

ฉันบอกธนาคารว่า

เมื่อก่อน ความเสียใจของฉันเป็นความกังวลใจของเขา
เดี๋ยวนี้ แม้แต่ความเสียใจของฉันก็กลายเป็นความผิด

ธนาคารบอกว่า

ต่อไปจะไม่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ จะพยายาม

ฉันไม่เชื่อคำพูดของธนาคารอีกแล้ว

ฉันไม่เชื่อคำพูดของใครอีก

สิ่งเดียวที่ฉันเชื่อในตอนนี้ก็คือ

ฉันจะต้องพาชีวิตก้าวผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้

ฉันคงไม่ได้บอกลาธนาคารอย่างเป็นทางการ

แต่ฉันกำลังจะเดินออกไป

ธนาคารคงโกรธฉัน เกลียดฉัน

แต่ลึกๆฉันก็ยังเชื่อมั่นหมดใจว่า

การจากกันจะทำให้การดำรงอยู่ของฉันในใจธนาคาร

มีคุณค่า มีความหมาย และแจ่มชัดมากยิ่งขึ้น

อังคารที่ 11 กันยายน 2555

ครบรอบ 2 ปีแล้ว 

วันนี้เมื่อ 2 ปีก่อน

ฉันเขียนโน้ตในเฟซบุ๊คเรื่อง It's in the rain ไว้

นั่นคือวันที่เราไปทัศนศึกษาที่โรงพิมพ์กัน

 วันที่เป็นจุดเริ่มต้นของอะไรหลายๆอย่าง

วันเดียวกันนี้ใน พ.ศ. 2555

ฉันจึงขอยกยอดให้มัน

เป็นวันสิ้นสุดของบางสิ่งบางอย่างด้วย