day 28 | patawee

ได้ฟังเวอร์ชั่นนี้ครั้งแรกเมื่อสองวันก่อนที่ร้านหนังสือเล็กๆร้านหนึ่ง 
หลังจากนั้นก็หยุดฟังไม่ได้ 
เป็นไปได้ยังไงที่เพลงๆหนึ่งจะทำให้เราทั้งรู้สึกอบอุ่น
และรู้สึกหัวใจสลายไปพร้อมๆกัน

ถ้าเสียงหนักแน่นของ Green Day ทำให้เรารู้สึกเจ็บแบบเน้นๆ, 
เสียงอ่อนหวานนุ่มนวลของ Sabrina ก็ทำให้เราเชื่อหมดใจ
ว่าความงามดำรงอยู่ในความเจ็บปวดได้จริงๆ

summer has come and passed
the innocent can never last
wake me up when September ends


ฉันผ่านกันยายนมาจนปีนี้ก็เข้าปีที่ ๒๓ แล้ว
เชื่อเถอะ, เท่าที่ผ่านมา
คงไม่มีกันยายนปีไหนที่เลวร้ายเท่ากันยายนปีนี้
ถ้าเป็นไปได้ ฉันเองก็อยากจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
แล้วตื่นมาเมื่อกันยายนสิ้นสุดลงเช่นกัน


here comes the rain again
falling from the stars
drenched in my pain again
becoming who we are


เย็นนี้ก่อนกลับบ้าน พี่ๆถามว่าจะย้ายห้องหรือ
ฉันตอบว่าใช่ ฉันไม่อยากเห็นภาพทรงจำเดิมๆที่เกิดขึ้นในห้องอีก
พี่บอกว่า จะหนียังไงก็หนีไม่พ้นหรอก พร้อมหัวเราะหึหึ
ใช่, ฉันรู้ดี ฉันรู้ว่ามันแทบจะไร้ค่าไร้ความหมาย
แต่อย่างน้อยฉันเชื่อตามคำของเปาโล โคเอลโญที่ว่า
เมื่อตาไม่เห็น ใจก็จะไม่รู้สึก


as my memory rests
but never forgets what I lost
wake me up when September ends


ขอพูดเหมือนเดิมว่า เอาล่ะ ดาหน้ากันเข้ามาเลย
มาทำให้กันยายนกลายเป็นเดือนที่มืดมนให้ถึงที่สุด
ให้ฉันว่ายวนอยู่ในไสย ในความหลับเช่นนี้จนพอใจ
แล้วเมื่อเดือนนี้ผ่านพ้นไป ฉันจะฟื้นตื่นขึ้นมาใหม่
เป็นคนใหม่ที่สมบูรณ์งดงาม
เชื่อเถอะ ฉันทำได้แน่ๆ

จันทร์

10 กันยายน 2555
เธอรู้ใช่ไหม เธอจึงจงใจหลบหน้าฉัน