day 23 | rungkarn

เมื่อวานเป็นวันที่น้ำตาปริ่มขอบตา

เสี้ยวหนึ่งมันรู้สึกกระตุกตรงหัวใจแล้วคิดว่า

เราไม่ได้เสียน้ำตากับเรื่องความเจ็บปวดของหัวใจมานานกี่วัน

นับเดือนแล้วหรือยัง..เออว่ะ นึกไม่ออกเหมือนกัน

แต่เรื่องที่ทำให้น้ำตาเอ่อแล้วเช็ดมันออกเสียก่อนของเมื่อวาน

เพราะเรื่องเครียดของพี่ชาย มันไม่ได้มาจากเรื่องที่พี่เครียดหรอก

แต่มันมาจากการที่ฉันมองเห็นพี่ตัวเองเครียดแล้วหงุดหงิดโมโห ไม่ฟังใคร 

ในภาวะเครียด ทุกอย่างดูกดดัน คำพูดมันเลยพรั่งพรู

ฉันผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาแล้ว และรู้ว่าที่ทุกอย่างมันออกมาเหมือนน้ำลืมปิดก๊อกแบบนั้น

เพราะในสมองมันอีรุงตุงนัง ยุ่งเหยิงพันกันไปหมด

ฉันบอกให้พี่ใจเย็น ตบหลังตีไหล่เบาๆ แล้วพูดบอกเหตุผล

ของคนอีกคนที่ตรงกันข้ามกับพี่ แต่ก็ไม่ได้ผล

สุดท้ายกลายเป็นว่า เขาไม่อยากฟัง ไม่ต้องมาสอนไม่ต้องมาพูดอะไร

เท่านั้นแหละ น้ำตาก็เอ่อ มันไม่ได้น้อยใจหรือเสียใจ

แต่มันรู้สึกว่า..ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป นิสัยแบบนี้ไม่ดีหรอก ไม่ดีกับตัวเองนั่นล่ะ

ความสำเร็จในตัวเองของคนเรามันมีข้อเสียอย่างที่เรามักไม่รู้สึกตัว

ว่าในนิสัยนั้นมันสร้างความผยองพองโตได้ง่ายๆ

มันอาจจะเหมือนฉันกำลังนินทาพี่ชายตัวเอง..หรืออะไรก็ตามแต่

แต่อยากให้ทุกคนรู้ว่า เป็นข้อเสียที่เราควรตระหนักรู้ตัวให้ได้เร็วที่สุด

เพราะคนรอบข้างใกล้ตัวล้วนเป็นคนที่ห่วงใยและหวังดี

ฉันเองก็เช่นกัน ฉันรู้ว่าฉันมีนิสัยแบบนี้ได้ไม่ยากเลย

ฉันจึงฝึกให้รู้ตัวว่าควรหัดรับฟังคนอื่น โดยเฉพาะคนใกล้ตัวแบบนี้

แม้ฉันจะดื้อด้านหัวรั้นสักแค่ไหน เมื่อถึงในเวลาหนึ่ง เงียบปากไม่เถียงเข้าไว้จะดีกว่า

แม้จะรู้ว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือเราก็เถอะนะ ปล่อยให้เสียงของคนอื่นไหลเข้าสมองบ้าง

สุดท้ายแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับเราอยู่ดีน่ะแหละ ฮ่าๆ

ส่วนเรื่องเมื่อวาน ฉันรู้ตั้งแต่ได้ยินเสียงระเบิดนั่นแล้วว่า

ไม่มีอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว แค่คนมันเครียด!..แล้วหาทางออกเท่านั้นเอง!

อ้อ..ไม่ถึงชั่วโมง พี่ก็พูดคำว่าขอโทษออกมา ฮ่าๆ

..........

ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เดี๋ยวนี้ฉันจะคิดไว้เสมอ

อย่างที่ฉันเคยบอกกับน้องตัวเอง ในวันที่น้องเสียใจ

"ถ้าคิดว่าทำดีที่สุดแล้ว เราจะเสียใจน้อยลง

และปล่อยวางได้ในที่สุด.."

ฉันว่าทุกอย่างมันก็เป็นแบบนี้..

เอาวิธีคิดแบบนี้ไปใช้ได้ในทุกเรื่องราวของชีวิต