day 21 | rungkarn

-ป่าไผ่เล็กๆ หลังบ้าน-

..........

ถ้ามีใครสักคนถามคำถามฉันในตอนนี้..ว่าอยากย้อนเวลาหรือเปล่า

อยากกลับไปแก้ไขอดีตไหม อยากจะกลับไปทำอะไรในวันก่อนเก่าที่ผ่านมาแล้วหรือเปล่า

ฉันจะตอบได้ทันทีว่าไม่เลย ไม่รู้สึกแบบนั้นแม้แต่นิดเดียว

การคิดถึงหรือระลึกถึงอะไรก็ตามแต่ที่ผ่านมาแล้ว มันไม่ได้หมายถึง

การอยากย้อนเวลากลับไปอยู่กับสิ่งนั้นเรื่องนั้น หรือใครคนนั้นอีก

มันคงคล้ายกับแค่ ในวงกลมใหญ่ๆ มันอาจมีเสี้ยวแห่งความประทับใจที่นึกแล้วให้ยิ้มเล็กๆ

มันอาจมีส่วนของความผิดพลาดของตัวเอง คอยย้ำเตือนอยู่..ว่าควรหลีกเสียหากทำได้ในวันนี้

ในวันนี้ สำหรับฉัน..ความผิดพลาดเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การจดจำยิ่งนัก

แต่ฉันไม่รู้สึกอยากกลับไปแก้ไข เพราะคิดดูหากเป็นในวันนั้น

วิธีการของฉันอาจผิดเพี้ยนจนเจ็บหนัก

แต่ไม่ใช่ว่า ในวันก่อนเก่า..ไม่มีวิธีการแก้ไขอะไรเลย

มันมี..แล้วมันก็ทำให้รู้ผลของวิธีนั้นๆ

แล้วมันก็ทำให้ฉันรู้เรื่อยมา ชีวิตในแต่ละวัยมันก็มีการแก้ไขที่เด็กมาก

เป็นวิธีการอ่อนด้อย เมื่อเราก้าวย่างไปอีกวัยหนึ่ง ที่มองกลับมาอีกทีตรงจุดนั้น

แล้วชีวิตก็หมุนวนต่อไป ให้เรามองเห็นวันที่ผ่านไปเรื่อยๆ ว่า..

ไม่ว่าจะเจออะไร เราก็ผ่านได้อยู่ดี

ถ้ามองตัวเองในวันนี้ ดูเหมือนฉันยังคงเดินหน้าเต็มที่

เก็บรอมริบเรื่องราวรายทาง ให้คุ้นชินกับสิ่งที่ฉันมีและเป็นอยู่

แวดล้อมรอบกาย แม้จะมีอะไรที่ไม่ชอบใจนัก แต่ฉันก็ยังคงต้องอยู่กับมัน

วันนี้..อาจเป็นการ "ต้อง" อยู่ แต่สักวันหนึ่ง มันก็คือการที่ฉันมองเห็นแล้วเพิกเฉยได้

ทุกอย่างแปรเปลี่ยนอยู่อย่างนั้น

ใจฉันก็คงจะเปลี่ยนตาม เพื่อปรับสภาพให้คงทนอยู่ได้

แม้จะเจออะไรก็ตาม..

วันนี้ตื่นเช้า เดินไปดูสภาพต้นไม้ที่รื้อถอนเมื่อวาน

รดน้ำต้นไม้ เข้าครัวทำกับข้าว..

แพคของส่งให้พี่สาวที่รักมาก..แม้เราจะรู้จักกันแค่ตัวอักษรก็ตาม

แต่คล้ายฉันเดินตามพี่คนนี้มาสิบปีเข้าให้แล้ว..

ไปซื้อกระถางต้นไม้ ถามไถ่เรื่องต้นไม้ กลับมากินข้าวเที่ยง

แล้วก็มานั่งแหม่ะหน้าจออยู่อย่างนี้

ฉันรู้สึกว่า ชีวิตแต่ละวันของตัวเองธรรมดามาก

ฉันไม่กินข้าวในห้าง ฉันไม่เดินไปหาแอร์ในห้างเมื่อมีอากาศร้อน

ฉันไม่ช็อปปิ้งเสื้อผ้า ฉันรู้เท่าฝุ่นผงว่าเสื้อผ้ามียี่ห้อเขาเรียกว่าอะไรบ้าง

ทุกอย่างมันธรรมดามาก

แต่ความธรรมดา หัวใจฉันพองโต ที่มีเวลาทำกับข้าว

มีเวลารดน้ำต้นไม้ มีเวลาปลูกต้นไม้ มีเวลามีเวลา..และมีเวลา

ฉันกินข้าวแต่ละมื้อเป็นเวลา..ครบสามมื้อ

ฉันขี้หงุดหงิด แล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่เสมอ

ฉันนอนดึกบ้าง หากมีอะไรน่าสนใจในอินเตอร์เน็ต

ฉันนอนไม่เป็นเวลาเอาซะเลย เวลามีออเดอร์ขนมเข้ามา

แต่ฉันรู้แล้วว่า..ฉันต้องนอนแต่หัวค่ำ แค่สองสามชั่วโมงก็ยังดี

ต่อจากนั้นจะดึกดื่น เที่ยงคืนตีหนึ่งตีสองลากยาวจนถึงเช้าสายอีกวันหนึ่ง 

ฉันจะรู้สึกสบายตัวมาก

ฉันไม่ชอบน้ำเย็น แล้วฉันก็ดื่มน้ำบ่อยมาก ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน

ต้องเดินเข้าครัวไปเติมน้ำครึ่งชม.ต่อครั้ง 

แต่มันก็ทำให้ฉันรู้ว่า ลุกขึ้นเดินบ่อยๆ ดีกว่าตั้งน้ำเป็นขวดใหญ่ๆ ไว้ข้างตัว

อะไรอีกหลายอย่าง ของผู้หญิงธรรมดาที่ใช้ชีวิตแสนธรรมดาคนนี้

ฉันไม่มีความลับ แต่ถ้าสบายใจจะคุยล้อเล่นกับใคร ฉันจะพูดคุยเต็มที่

เรื่องแบบนี้ ใจมันรู้สึกนะว่าเราจะเปิดหรือปิดกับใคร แล้วจะมองผ่านใคร 

แค่เขามานั่งเจ่ออยู่ตรงหน้า เราก็ไม่มีเวลามองเลย มันมีอยู่แบบนี้จริงๆ..

เอาล่ะ ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไป..ในความธรรมดา

ถึงแม้จะธรรมดาสักแค่ไหน ฉันก็ยังมีกะใจอยากจะขอเวลาให้วันหนึ่งมีมากกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่ดี :P

..........

สวัสดีวันจันทร์ที่แสนธรรมดา อากาศร้อน 

แต่ฉันยังเต็มใจจะตื่นมาเจอกับทุกอย่าง