day 19 | rungkarn

สวัสดี..กันยายน
เดือนสิงหาผ่านไปให้ฉันได้นั่งมองวันที่บ้าง
ช่วงปลายเดือนที่ผ่านมา อยู่ในอาการสับสน ค้นหา
รั้งรอและขี้เกียจมากเสียเหลือเกิน

ยิ่งรั้นมันก็ยิ่งไม่เจออะไร
เลยปล่อยให้ตัวเองปลูกต้นไม้ เดินดูต้นไม้
พบความเปลี่ยนแปลงไปตามการเติบโตของแต่ละต้นไปด้วย

เป็นช่วงปลายเดือนที่หลืบหนึ่ง คุยกับตัวเองไม่รู้เรื่องแต่พอไหว
รู้ว่าเบื่ออะไร แล้วอยากกระโดดหนีไปไหน
แต่บังคับตัวเองให้อยู่กับร่องกับรอยเคลียร์งานที่ยังไม่สมบูรณ์ไม่ได้เลย
ออกอาการเกเรอย่างที่ไม่ควรจะเป็นแม้แต่นิดเดียว

เงินไม่ได้ทำให้ฉันสะทกสะท้านเหมือนใครอื่นเขางั้นหรือ.

หรือฉันไร้แรงแอคทีฟไปชั่วขณะ แล้วก็ต้องปล่อยบ้าง
นี่เป็นข้อเสียของการอยู่ในโลกของตัวเอง
ของการเลือกทำงานอย่างอิสระแบบนี้ใช่ไหม
มองเห็นคนอื่นมีภาระ แล้วหันกลับมามองตัวเองรู้สึกแย่เอาการ

กันยานี้ตั้งใจไว้ว่า งานอะไรก็แล้วแต่อย่าผัดวันประกันพรุ่ง
ฉันจะทำงานที่หนึ่งให้เสร็จ ส่วนงานยิบย่อยที่คอยจะมีคนป้อนเข้ามา
เพื่อแทรกงานหลักของฉันนั้น..มันก็ควรต่อคิวอย่างเป็นระเบียบได้เสียที
ระบบเงินในส่วนของตัวเอง ควรจริงจังได้แล้ว
บางทีรู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าปล่อยปละละเลยต่อไป
จะไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ถึงกับขนาดจะโดนเอารัดเอาเปรียบได้โดยง่ายเช่นกัน

ฉันมองเห็นข้อเสียของตัวเองเยอะเหลือเกินในการทำงาน
แอบคิดหน่อยๆ ถ้าฉันไสหัวไปทำงานประจำ คอยรับคำสั่ง
คอยทำตามหน้าที่ อาจไม่นั่งสับสนทะเลาะกับตัวเองอยู่แบบนี้
คิดเอง ทำเอง รับผิดชอบเอง ทำไมมันมีรายละเอียดประปรายนักล่ะ
หรือคงเป็นเพราะว่า ฉันเจอปัญหาแล้ว เลยต้องแก้ไขมันเสียที..ก็ได้




อื้มมม..สวัสดีกันยาอีกครั้ง หวังว่าฉันจะได้โคจรอยู่ในเธอได้คุ้มค่า
หวังว่าฉันจะได้อยู่กับต้นไม้ได้เต็มอิ่ม ไม่ให้เธอได้เป็นที่พักใจของฉันอย่างเดียว
แต่ฉันจะดูแลเธอให้ดี..เพราะที่ผ่านมาฉันละเลยพวกเธอเยอะไปมากจริงๆ

สุดท้าย วันนี้ฉันจะขึ้นไปสูดอากาศบนเขา
แล้วฉันจะลงมาด้วยแรงกายแรงใจที่เต็มเปี่ยม
พร้อมเจอ พร้อมชน กับทุกเรื่องทุกอย่าง

ฉัีนพร้อมแล้วสำหรับกันยา สู้ๆ!