day 295 | rungkarn

ตื่นเช้ามาปวดหัวนิดหน่อย
แต่โล่งอกที่หายพะอืดพะอม ไม่ปวดท้อง
ช่วงสุดท้ายของเรื่องเล่าเช้านี้ พี่น้องสินเจริญมาเล่นมาร้องเพลงให้ฟัง
พร้อมพูดถึงคอนเสิร์ตเล็กๆ ที่จะถึง

เรารักครอบครัวสินเจริญ
คงเหมือนกับอีกหลายคนรักครอบครับนี้
ทีแรกติดตามแค่สามพี่น้องกับดูรายการของเขา
มันสะสมเป็นการเล่าการพูดถึงของคนอื่นมายังบ้านนี้
จนได้ตามดูคอนเสิร์ต(แบบแผ่น)นั่นล่ะ ถึงรวมได้เป็นครอบครัว
ตอนสินเจริญเชิญแขกดูแล้วก็รู้สึกดี
ผู้ชมที่ไปเข้าคอนเสิร์ตนั้น มีรุ่นใหญ่เยอะมาก

นี่คงเป็นอีกเหตุผลว่าทำไมเราถึงรัก
เพราะแม้แต่รุ่นพ่อรุ่นแม่หรือรุ่นยายหลายคน
ยังรักครอบครัวนี้เลย


ทำกับข้าวมื้อเที่ยงไว้เสร็จ
มาเปิดคอมลงรูปและดูที่บล็อกเพลิน คุยกับแจได้นิดหน่อย
มองเห็นเพื่อนบางคนในเฟซบุ๊ก
เพื่อนตอนมอต้น ที่เคยทำให้หัวใจเราไหวๆ
เคยมีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน แล้วมันก็ผ่านไป

โลกออนไลน์มันแคบแบบนี้สินะ
ถึงทำให้คนหลายคนมามองมาเห็นมาคุยกันอีกทีได้
แม้จะผ่านไปนานหลายปีแล้วก็ตาม

แต่โลกออนไลน์แบบนี้มันก็ซับซ้อน
เกินกว่าจะเชื่อในสิ่งที่เห็นและรับรู้ได้เพียงเท่านี้จริงๆ



พุธ ๐๕ มิถุนายน ๒๕๕๖, ๑๔.๓๗ น.